خوب دیگه : این جمله آخر که من خیلی دوسش دارم رو می گم و می رم :
حرف های ماهنوز ناتمام  ؛ تا نگاه می کنی ، وقت رفتن است . باز همان حکایت همیشگی .
                                     شاد زی ومهر افزون
                                            خداحافظ

دل از سنگ باید که از درد عشق

ننالد ، خدایا ، دلم سنگ نیست .

مرا عشق او چنگ اندوه ساخت

که جز غم در این چنگ آهنگ نیست

به لب جز سرود امیدم نبود

مرا بانگ این چنگ خاموش کرد

چنان دل به آهنگ او خو گرفت

که آهنگ خود را فراموش کرد !

نمی دانم این چنگی سرنوشت ،

چه می خواهد از جان فرسوده ام ؟

کجا می کشانندم این نغمه ها ؟

که یک دم نخواهند آسوده ام

دل از این جهان برگرفتم ، دریغ

هنوزم به جان آتش عشق اوست

در این واپسین لحظه ی زندگی

هنوزم در این سینه یک آرزوست :

دلم کرده امشب هوای شراب

شرابی که از جان برآرد خروش

شرابی که بینم در آن رقص مرگ

شرابی که هرگز نیایم به هوش

مگر وا رهم از غم عشق او

مگر نشوم بانگ این چنگ را

همه زندگی نغمه ی ماتم است

نمی خواهم این ، ناخوش آهنگ را

سلام ماه مهربون

امشب هم گذشت

با تموم خستگی هام اومدم چند کلامی باهات حرف بزنم

اومدم بگم و برم

اومدم بگم مجتبی يه روزی خيلی خوب بود و خوب بودنش کار دستش داد

اومدم بگم مجتبی يه روز پسر شاد و شلوغی بود

اومدم بگم مجتبی نوشته هاش هيچ کدوم عاشقانه نبود

اومدم بگم مجتبی تموم عمرش عاشق يه چيز بود که هيچ وقت به دستش نياورد

اومدم بگم گريه هام مال خودم و خنده هام اگر مونده باشه مال بقيه

اومدم بگم هر چيزی داشتم دادم ولی هيچ کس نفهميدم

اومدم بگم مجتبی يه روزی همه آدم های دنيا رو دوست داشت از هر نژادی و از هر قشری و توی هر سن و مرتبه ای

اومدم بگم مجتبی يه روز دوست داشتن رو به همه ياد داد

اومدم بگم ...

چه فايده گفتن اينا

وقتی مجتبی حتی از خودش فراريه

وقتی ديگه هيچی براش ارزش نداره

وقتی تنها آرزويی که براش مونده يه چيزه

وقتی تموم لحظه هاش رو پر می کنه از کار تا کمتر فکر کنه

وقتی خودش رو درگير چيزهايی کرده که خيلی چيز ها رو فراموش کنه

وقتی همه يادشون رفته مجتبی هم يه روز حق زندگی داشت

وقتی همه فقط خودشون رو می بينن و بس

بسه ...

بسه ...

ديگه نمی خوام با يه ديد ۵ بعدی به آدم ها نگاه کنم

ديگه نمی خوام

ديگه نمی خوام خيلی چيز ها رو باور کنم

نمی خوام

ديگه نمی خوام کسی بهم بگه ...

نمی خوام به کسی بگم ...

دوست ندارم روی عادت کسی رو دوست داشته باشم

دوست ندارم روی عادت به کسی محبت کنم

دوست ندارم ...

دوست ندارم واسه کسی توجيه کنم که نوشته هام مخاطبش خدا بود

دوست ندارم واسه کسی توضيح بدم که توی اين دنيا فقط عشق يه انسان واقعی رو داشتم و بس

دوست ندارم واسه هر کارم دليل و بهونه بيارم

دوست ندارم واسه دوست داشتن کسی ملامت بشم

دوست ندارم به خاطر اين که يه روزی به يکی نگاه کردم مجازات بشم

دوست ندارم يه روز از رختخوابم بيدار بشم

دوست ندارم يه روز از اتاقم بيرون بيام

دوست ندارم حداقل يه روز با کسی حرف بزنم

دوست دارم وقتی جايی می رم کسی متوجه حضورم نشه

دوست دارم وقتی می رم با خدام خلوت کنم کسی مزاحمم نشه

دوست دارم وقتی می نويسم به خاطر کسی بنويسم که معنی دوست داشتن رو بفهمه

بفهمه که دوست داشتن همه آدم ها با منظور نيست

دوست دارم يه روزی اين کابوس ها تموم بشه

دوست دارم يه روزی بذارم برم

دوست دارم يکی هم بفهمه که منم حق دارم

دوست دارم يکی کمکم کنه که از اينجا برم

دوست دارم بذارم و برم

دوست دارم با صدای بلند خدا رو صدا بزنم و بهش بگم دوسش دارم

بهش بگم با وجود همه چيزهايی که دوست دارم و ندارم و چيزهايی که داشتم و ازم گرفته ..هر چند که همه رو خودش داده بود ...بازم ازش ممنونم

اومدم بگم به همه اونايی که يه روزی مجتبی رو می شناختن

مجتبی ...

و کلام آخر

دارم ميرم

 قرار نبود هر کس سرش گرم شد ،

دلش رو هم سرگرم کند . 

قافل از اینکه دیگری با سردی و با گرمی دیگری ،

 از هر چی دلگرمیست دل سرد شود .

قرار نبود کسی به هوای شکستنه دل دیگری بماند . 

 قرار نبود که به هوای شکستنه دل خودش بماند .

به کدامین هوا مانده تا به حال ؟

از این عشق حذر کن !

لحظه ای چند بر این آب نظر کن ،

آب ، آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی است

باش فردا ، که دلت با دگران است

تا فراموش کنی ، چندی از شهر سفر کن !

با تو گفتم :

حذر از عشق ؟

سفر از پیش تو ؟

هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم ،

تو به من سنگ زدی ، من نرمیدم ، نه گسستم

باز گفتم که :

تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو در افتم همه جا

گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم           سفر از پیش تو هرگز :            نتوانم ، نتوانم

تو می دانی که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه سخت است و چه دشوار است

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و

از احساس سرشار است .

خداوندا

تو می دانی که او را دوست می دارم

نگاهش می کنم از دور و از نزدیک

ولیکن او نگاهم را نمی خواند

خداوندا

تو می دانی در این دل

چه بلوایی است چه غوغایی است

ولی سرد است ، اصلا دل نیست ، بل سنگ است .

زمستان و سكوت پايان مي گيرد ودو باره ابر از هر سوي آسمان به راه مي افتند .

شلاق نا پيداي نسيمي شوق زده آن دو را به روي هم مي خواند ،

يكي تيره و گرفته و عبوس بر چهره اش اخمي تند و در سينه اش صاعقه ها و تندر ها و رعد هاي ديوانه و مهيب به بند كشيده بي قرار انفجار ،

و ديگري همچون كبوتري سپيد به لطافت خيال . 

دخترك معصومي در بستر ناز نيمه شبان كه سيماي تابناك ونيرومند پدر كه فردا از سفر باز خواهد گشت را در روياي شيرين يك نيمه شب تابستان مي پرورد .

لطيف همچون روح مهرباني سپيد ،

همچون صلح سبك ،همچون نفس كشيدني بعد از گريستن روشن ،

همچون ديداري پس از بازگشت و زيبا...

زيبا همچون توده ابري سپيد گوشه ي آسمان در نخستين بامداد شيشه اي خلقت

مي بينم كه دو باره ابر آرام و خوش آهنگ به سراغ هم آمدند .

ناگهان برقي زد و قهقهه ي ديداري دو نيمه سيب سقراطي يك سيب شد و باريدن گرفت.

کاش می توانستم با خود سخنی داشته باشم ، از خود بگویم ، باورم را باور کنم ، خوانده هایم را بنویسم مثل او ، مثل او که بودنش را باور دارم .

واسه بردن ، جونی داشتیم

واسه مردن ، کسی بودیم

کاری داشتیم

پائیزو  بهاری داشتیم

تو سرا ما سری داشتیم

عشق و دلبری داشتیم

کسی اومد که حرف عشق رو با ما زد

دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

به یک دریا طوفانی دل ما رفته به مهمانی

چه دوره ساحلش

از دور پیدا نیست

یه عمری راه

و در قدرت ما نیست

باید پارو نزد و وا داد

باید دل رو به دریا داد

خودش می بردد هر جا دلش خواست

به هر جا برد ، بدون ساحل همون جاست

به امیدی که ساحلش دریا داره

به امیدی که

آروم میشه تا فردا

به امیدی که

این دریا فقط شاه ماهی دارد

به عشق اینکه نمی بینی شب

روز ستاره

دل ما رفته به یه مهمانی

این حقیقت است که از دل برود هرآنکه از دیده رود

بیا برگرد، تا خونه از عادتت سیر نشده

تا نگام با یک نگاه تازه درگیر نشده

بیا تا اومدنت دیر نشده دلا دلگیرنشده

تا هنوز فاصلمون جوونه و پیر نشده

آخه شبا جای خواب تو چشام دریای آبه

ساعت دیواری از وقتی که رفتی توی خوابه

هنوزم عکس من وتو روی دیوار توی قابه

نامه ای که گفته بودی من نخوندم هنوزم لای کتابه

بیا برگرد، تا خونه از عادتت سیر نشده

تا نگام با یک نگاه تازه درگیر نشده

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

 رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

درآن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی برآنند که این مرغ شیداست

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم  

 ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

 شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن 

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

    فرهاد مسکین کرد و رفت جان شیرین را،

        فدای جان شیرین کرد و رفت

زیر گنبد کبود

لخت و عور تنگ غروب

سه پری نشسته بود

زارو زار گریه می کردند

پریا

مثل ابر های باهار گریه می کردند پریا

از افق جرینگ جرینگ صدای زنجیر می اومد

از ابد از توی برج ناله شبگیر می اومد

پریا گشنتونه

پریا تشنتونه

پریا خسته شدیم

مرغ پر بسته شدین

چیه این های هایتون

گریتون وای وایتون

گریتون وای وایتون

پریای نازنین چه تونه زار می زنید 

 توی این صحرای دور

توی این تنگ غروب

نمی گید که برف می یاد

نمی گید بارون می یاد

نمی ترسید پریا

د نیای ما غصه نبود

پیغومه سر بسته نبود

دنیای ما عیون هر کی می خواد بدونه

دنیای ما خار داره

بیابوناش مار داره

هر کی باهاش کار داره

دلش خبر دار داره

دنیای ما همینه

بخواهی نخوای اینه